GuTsu : มาเป็นเพื่อนร่วมอุดมการณ์เดียวกันมั้ย...?

ย้อนระลึกถึงวันวาน... (เมื่อเดือนที่แล้ว ) 

 

 

 

 "โอ้(?) อัมพร... ไพศาล เอิงเอิงเอย... สราญรื่น เอิ๊ง เอิง เอิง เอย เอิง เอิง เอย น่าชมชื่น สมนาม เอิง เอิง เอิง เอิง เอิง เอย ตามวิสัย เอย เอิง เอิง เอิง เอย..."

 

เสียงเพลงโรงเรียน(ทำนองเพลงแขกสาหร่าย) ยังดังก้องอยู่ในหูจนถึงทุกวันนี้ มันเป็นเพลงโรงเรียนที่ข้าพเจ้าใช้ร้องทุกเช้าวันศุกร์ที่อากาศแจ่มใสในขณะเข้าแถว ซึ่งมีความยาวร่วม ๓๐ นาทีได้(เวอร์)

 

โรงเรียนอัมพรไพศาลเป็นโรงเรียนหญิงล้วนที่มีชื่อเสียง(?)ในจังหวัดนนทบุรี และมีกฎระเบียบที่เข้มงวด(?) ทางเดินจากหน้าโรงเรียนเข้าถึงตัวโรงเรียนวัดระยะทางได้กิโลเมตรเศษๆ(เวอร์ได้อีก) ภายในโรงเรียนมีบรรยากาศร่มรื่น เย็นสบาย มองไปทางไหนก็มีแต่สีเขียวของต้นไม้ (สัดส่วนระหว่างตึกเรียนกับป่าเป็น 1:3) ให้ความรู้สึกแบบบ้านนอกๆทุรกันดารไม่น้อย...

 

 

 

 

 

 

ด้วยบรรยากาศสบายๆ แบบนี้ ทำให้เด็กนักเรียนใช้เป็นที่พักผ่อนหย่อนใจ

(สังเกตได้จากทางซ้ายมือของรูป)

 

 

หากคุณเป็นเด็กเรียบร้อยทุกระเบียบนิ้วจริงล่ะก็คุณจะสามารถนั่งตรงนี้ได้อย่างสบายใจ

 

 

 

 

 

 

ทางด้านซ้ายมือจะเป็นกองกลาง ตรงเข้าไปอีกเป็นสนามบาส

 แป้นบาสที่รองรับการกระทบกระแทกจากลูกบาสมานานหลายปีจนมีสภาพอย่างที่เห็น...

 

 

 

 

 

 

ชั่วโมงพละน้ำที่ทุกคนเกลียดแสนเกลียด จนต้องหาเรื่องอ้างโดดเรียนทุกครั้งไป

ที่นี่คุณจะได้เห็นชั้นไขมันส่วนเกินที่เพื่อนคุณสะสมมาแรมปี

 

 

 

 

 

 

หากเรียนๆเล่นๆจนเหนื่อยแล้วล่ะก็ต้องมาพักเติมท้องให้เต็มอิ่มที่นี่

ร้านขายขนมสุดกันดารที่เด็กนับแสน(ได้ข่าวว่าที่โรงเรียนมีสองพันกว่าคน)ต้องมาเบียดกันซื้อในช่วงพักกลางวัน

 

 

 

 

 

 

บรรยากาศ ณ ชุมนุมคณิตศาสตร์

 

 

 

 

(หลีกหน่อยป้า(ขา)ใหญ่มา)

 

 

 

โต๊ะเรียนของข้าพเจ้า...

 เขียนเฟรนด์ชิพเสร็จก็หยิบกล้องขึ้นมาถ่าย (รกมากมาย)

 

 

 

 

 

 

คุณ เหลือ(ง) สุนัขแสนรู้

เป็นรักแรกพบของข้าพเจ้า เรารู้จักกันมาร่วมสามปีเศษ ทุกครั้งที่ข้าพเจ้าท้อแท้ คุณ เหลือ(ง)ก็จะคอยให้กำลังใจ

ไม่ได้โม้นะ ถ้าเศร้าๆ ลองนั่งกอดเข่าข้างๆคุณ เหลือ(ง) สิ เขาจะยกขาหน้ามาแตะบ่าปลอบใจคุณ (ประมาณ ตูหิว! เอาหนมมากินหน่อยเซะ!)

 

 

 

 

 

 

สุดท้าย...

(จริงๆแล้วมีเยอะกว่านี้แต่ขี้เกียจลง)

 

 

 

 

 

 

ทางเดินกลับบ้าน มีลุงยามผู้ใจดี (ตัวสูงมาก) คอยดูแลสอดส่องความปลอดภัยให้เด็กนักเรียนผู้น่ารักอย่างเราๆ พ้น ไปจากโรงเรียนโดยสวัสดิภาพ

 

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

ภาพสุดห่วยโดยข้าพเจ้าเอง ฝีมือยังด้อยนัก

 

 ........

 

......

 

....

 

..

 

.

 

 

จุ๊กกะดุ๋ยจัง

 

เธอช่างน่ารักและบอบบาง...

 

 

 

 

 

 

ใครกันหนอจับกระต่ายน้อยผู้น่ารักยัดใต้โต๊ะได้ลงคอ...

 

 

 

 

 

 

แม้เธอจะไม่มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้วก็ตาม แต่เธอก็จะยังคงอยู่ในใจของพวกเราตลอดไป...

 

 

...ร่วมไว้อาลัยแด่ จุ๊กกะดุ๋ย ผู้น่ารัก...

 

 

edit @ 20 Mar 2009 23:33:49 by GuTsu