GuTsu : มาเป็นเพื่อนร่วมอุดมการณ์เดียวกันมั้ย...?

วันนี้... อาจเป็นวันธรรมดาที่หลายคนไม่รู้สึกอะไร...

เราก็เช่นกัน...

สิ่งที่แตกต่างจากธรรมดา คือชีวิตเล็กๆชีวิตหนึ่งที่จากไป...

'น้องต่าย' นั่นคือชื่อที่เราเรียกกระต่ายตัวนั้นเป็นประจำ

ความจริงเราก็ไม่ได้เป็นคนเลี้ยงมันหรอก

เพื่อนคนหนึ่งในห้องซื้อมาเพราะเห็นว่ามันน่ารัก... (และมันก็น่ารักมากๆ)

แต่แม่ไม่ให้เลี้ยง จึงต้องแอบเลี้ยงไว้

ในหนึ่งของอาทิตย์ที่แล้ว ก็ได้นำมาที่โรงเรียน

เพื่อจะฝากเพื่อนอีกคนกลับไปเลี้ยงที่บ้าน...

ตัวของมันเล็กเท่าฝ่ามือ และดูอ่อนแอ...

เวลามันเดิน ขาสองข้างของมันจะแบะออกแบบแปลกๆ

ซึ่งเราคิดว่ากระต่ายทั่วไปไม่น่าจะเป็นแบบนี้... (หรือตัวนี้มันไม่ทั่วไป)

เพื่อนบอกที่ขามันเป็นอย่างนั้นเพราะพื้นลื่น... ก็อาจจะจริง

ด้วยความน่ารักของมัน กระต่ายตัวนี้จึงเป็นรักใคร่ของทุกคน

เราก็เช่นกัน... ด้วยความที่มันน่ารักมากๆ เราจึงถ่ายภาพมันไว้ในท่าทางต่างๆ

เวลาเที่ยงหลังกินข้าวเสร็จ เราก็จะไปเล่นกับมัน เช่นเดียวกับหลายคน

หลายครั้งที่คิดว่ามันอาจจะเฉามือตาย

แต่ก็คิดว่าคงไม่หรอกมั้ง แค่นี้คงไม่เป็นไรหรอก...

แต่แล้วเราก็คิดผิด

อาทิตย์ต่อมาในตอนเช้า

เราก็ได้รู้ว่ามันไปดีแล้ว

เพื่อนคนเลี้ยงบอกว่า พอเมื่อคืนเปิดกล่องออกมามันก็ตายแล้ว

ไม่รู้ว่ามันตายเพราะอะไร... ไม่รู้ว่ากล่องนั้นมีอากาศพอให้มันหายใจหรือไม่...

มันอาจจะเฉามือตายจริงๆก็ได้...

แต่ก็ช่างเถอะ... เราได้แต่คิดแบบนี้ เพราะไม่เห็นว่าเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรนัก

แม้จะเป็น แค่กระต่าย แต่ก็เป็นชีวิตหนึ่ง

หนึ่งชีวิตที่จากไปแล้วและไม่มีวันกลับมา...

มันอาจจะดูเวอร์เกิน ที่มาเขียนบล็อกเล่าเรื่องของมันแบบนี้

แต่ที่เราไม่พอใจที่สุด คือเราแทบไม่รู้สึกอะไรเลยกับการจากไปของมัน...

หรือเพราะเวลาที่อยู่ด้วยกันนั้นสั้นเกินไปนะ...

ขอโทษสำหรับคนรักกระต่าย ที่ใช้สรรพนามเรียกแทนว่า มัน

ขอโทษน้องกระต่าย ที่ไม่ค่อยรู้สึกอะไรกับการจากไปเท่าไหร่

 ที่มาเขียนบล็อกในครั้งนี้...

ก็เพื่อระลึกถึง...

ว่าครั้งหนึ่ง... ยังเคยมีกระต่ายตัวหนึ่ง... อยู่ที่ห้อง ม.3

ก็เท่านั้น...

ร่วมไว้อาลัยแด่น้องต่ายผู้น่ารัก... น้องต่ายจะยังคงอยู่ในความทรงจำของพวกเราตลอดไป...