Cockroach & Me...
posted on 28 Mar 2009 22:57 by gustzz in diaryเรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่า...
...
...
...
...
...
...
...
ไอ้ตัวนี้...
...
...
...
...
...
...
(เอาภาพมันมาลงบล็อกเองยังสยองเอง 
ยอมบล็อกเบี้ยวเพื่องานนี้โดยเฉพาะ)
ตามที่ได้รู้ๆกันอยู่ แมลงสาบ นั้นได้ถือกำเนิดมาตั้งกะยุคโบร่ำโบราณแล้ว และมีหน้าตาน่ารัก น่าหยิก น่าเอารองเท้าไล่ตีดังภาพที่เห็น ซึ่งรูปร่างหน้าตาอันเป็นเอกลักษณ์ของมันนั้น ทำให้ผู้คนส่วนใหญ่นิยมชมชอบ เลี้ยงมันเอาไว้ในบ้านอย่างเอ็นดูและรักใคร่ ให้อาหารมันกินทุก เช้า กลางวัน เย็น หลังอาหาร และก่อนเข้านอน...
(ถ้าอยากรู้ อัตชีวะประวัติ ของ แมลงสาบ มากกว่านี้ ก็ กู...เกิล สิ 
)
เราเชื่อ ว่าหลายๆคน ก็ต้องเคยมี วีรกรรมกับ แมลงสาบ สัตว์เลี้ยงแสนรักสายพันธุ์นี้ด้วยกันทั้งนั้น เพราะฉะนั้นเราจะมาเล่าวีรกรรมของเรากับมัน ก็แล้วกัน...
ด้วยความที่มันหน้าตาน่ารักนิสัยดีเป็นมิตร แล้ววิ่งเข้าหาแทบทุกคนที่ขวางหน้า ทำให้เราเป็นคนหนึ่ง ที่ เกลียด แมลงสาบ... ไม่ได้กลัว แต่เกลียดเข้าใจมะ!!!? ความเกลียดนี้... มันเริ่มฝังรากหยั่งลึกลงไปตั้งแต่ตอนที่เรายังเอ๊าะๆอยู่...
ตอนนั้น... ด้วยความที่เราเป็นเด็กน้อยน่ารัก และไร้เดียงสา (ตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่นะ) เราจึงยังไม่ค่อยได้พบรักสบตาก็เจ้าแมลงที่มีชื่อเสียงเรียงนามว่า แมลงสาบ สักเท่าไหร่...
วันหนึ่ง... แสงแดดอ่อนๆยามเช้าส่องกระทบกับใบหน้าของเด็กน้อยคนหนึ่ง ขณะที่ยืนรอรถรับส่งเพื่อไปโรงเรียนกับแม่ ขณะที่ทั้งคู่ยังอารมณ์ดีเอิบอิ่มอืดกับอาหารมื้อเช้าอยู่นั้น... เด็กน้อยก็พลันเหลือบสายตาไปเห็นสิ่งมีชีวิตที่น่าพิศวงตัวหนึ่ง เกาะอยู่บนไหล่ของแม่ของเธอ
'มันเป็นสัตว์เลี้ยงแสนรักของแม่งั้นหรือ...' เด็กน้อยคิดด้วยท่าทางแอ๊บแบ๊วอย่างน่ารักน่าชัง พลางเหลือบสายตามองเจ้าสิ่งนั้นเป็นระยะ ระยะ เมื่อแม่หันมาเห็นก็ส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน...
เจ้าสิ่งนั้น ขยับเขยื้อนขาคู่หน้าสุดของมันพลางขยับหนวดสองเส้นอย่างอารมณ์ดี
'ว่าไงยัยหนูน้อย กำลังจะไปโรงเรียนงั้นหรือ' เด็กน้อยคิดว่ามันคงทักทายเธอเช่นนั้น ก่อนจะสะบัดหัวไปมาเพื่อไล่ความคิดบ้าๆนี้ออก... คงเป็นเพราะโลกกำลังร้อนขึ้นเป็นแน่แท้ เธอถึงได้สามารถส่งกระแสจิตคุยกับเจ้าสิ่งนั้นได้เช่นนี้ ในขณะที่กำลังมึนๆเบลอๆอยู่นั้น เจ้าสิ่งนั้นก็เริ่มขยับตัวไปรอบๆไหล่ของแม่ของเธอก่อนที่จะเกาะขึ้นไปบนเส้นผมสีดำสลวยสวยที่ถูกปล่อยสยาย
"แม่..." สั้นๆ ห้วนๆ แต่ได้ใจความ เด็กน้อยสะกิดเรียกแม่ของตนทำให้หล่อนหันมามองโดยไม่พูดอะไร
"ตัวอะไรเกาะอยู่บนผมแม่อะ" เด็กน้อยว่าพลางชี้ไปที่ไหล่ข้างขวาของแม่ของตน
"ตัวอะไรหรอ?" ผู้เป็นแม่ถามอย่างสงสัยใบหน้ายังคงยิ้มแย้มอยู่
"นั่นอะ!! ดำๆอะ!!" เด็กน้อยยังคงย้ำถึงเจ้าสิ่งนั้นที่เหมือนว่าขาของมันจะพันเข้ากับเส้นผมที่ถูกสางมาเป็นอย่างดีทำให้มันไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้ เจ้าสิ่งนั้นเริ่มส่งกระแสจิตให้เธอช่วยอีกครั้ง
"หือ...?" ผู้เป็นแม่ยังคงงงๆอยู่กับสิ่งที่ลูกของตัวเองพูดจึงยกมือขึ้นสางผมเบาๆ และมือที่อ่อนนุ่มนั้นก็ได้สัมผัสกับสิ่งแปลกปลอมบนศีรษะของเธอ...
เมื่อเจ้าสิ่งนั้นหลุดออกมาเป็นอิสระได้และร่วงลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วงของโลก มันจึงใช้สัญชาตญาณในการเอาชีวิตรอด สยายปีกเล็กๆสองข้างของมันอย่างรวดเร็วกลางอากาศ ก่อนจะบินพุ่งตรงมาข้างหน้า ด้วยความที่มันมีชั่วโมงบินน้อย มันจึงยังบินได้ไม่มั่นคงนัก... เจ้าสิ่งนั้นบินเซไปมาก่อนจะลงจอดได้สำเร็จ...
หากแต่การลงจอดของมันหาใช่บนพื้นแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลไม่ เมื่อรู้สึกตัวมันก็พบว่าตัวมันเกาะอยู่บนใบหน้าของเด็กน้อยเสียแล้ว...
แม้ว่าเด็กน้อยจะไม่รู้จักเจ้าสิ่งนั้นดีนักก็ตาม แต่ความหวาดกลัวก็เริ่มเกาะกุมอยู่ในหัวใจดวงน้อยๆของเธอ ขาเล็กๆของมันดูน่ากลัวกำลังเกาะอยู่บนใบหน้าของเธอ หนวดสองข้างกำลังส่ายไปมาอยู่บนหัวของเธอ ลำตัวเรียวยาวสีดำขลับเป็นมันวาวอยู่บนจมูกน้อยๆที่เธอกำลังใช้หายใจ...
"มะ... แลง... สาบ...!!!!!!!!!!!!!!!!!" เสียงหนึ่งตะโกนขึ้นทำให้เด็กน้อยตั้งสติได้อีกครั้ง แม่ผู้แสนใจดีและยิ้มอย่างอ่อนโยนอยู่เมื่อครู่กำลังถือรองเท้าแตะสีฟ้าอยู่ในมือและเตรียมพร้อมที่จะฟาดมันลงมาได้ทุกเมื่อ... ราวกับว่าเจ้าสิ่งนั้นรู้ทัน... สัญชาตญาณของมันบอกว่ากำลังมีอันตราย ปีกที่พึ่งกางบินไปได้ไม่นานถูกใช้งานอีกครั้ง เจ้าสิ่งนั้นบินหนีวนไปรอบๆสุดชีวิต โดยมีแม่ของเด็กน้อยถือรองเท้าคู่ใจไล่ฟาดมันอย่างกระชั้นชิด...
เด็กน้อยมองภาพเบื้องหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา แม่ของเธอที่เคยสวยและใจดีขนาดนั้นกลับเปลี่ยนกลายเป็นคนละคนได้ขนาดนี้ ใบหน้าของท่านนั้นดูเคียดแค้นราวกับว่าเจ้าสิ่งนั้นมันเคยฆ่าบรรพบุรุษของเรามาก่อน...
แผละ!!
เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับการสิ้นสุดความโกลาหลที่เกิดขึ้น ในสายตาของเด็กน้อยมันช่างแตกต่างกับความเป็นจริงโดยสิ้นเชิง แม่อันบังเกิดเกล้าของเธอจัดการมันได้สำเร็จ!! ใบหน้าของท่านแลดูเปี่ยมไปด้วยความปิติยินดีกับชัยชนะที่พึ่งได้มา... รอยยิ้มอันโหดเหี้ยมกับความสะใจที่แม่สามารถทำให้เจ้าสิ่งนั้นไส้ทะลักเละออกมาป่นปี้ได้อย่างไม่มีชิ้นดี...
...
...
...
เพราะเจ้าสิ่งนั้น...
...
...
...
...
มันทำให้ แม่ เปี้ยนไป๋!!! 
...
...
...
...
ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ทนอ่านกันมาจนถึงบรรทัดนี้... (จะมีไหมหนอ...) จะบอกว่าสิ่งที่พิมพ์อยู่ข้างบนนั้นมันมีความจริงเพียงแค่ 0.00000000001% (นี่ก็เวอร์ไป ) มันก็เป็นเรื่องจริงในสมัยเด็กอะนะ ถ้าเล่ากันจริงๆแล้วล่ะก็ มีความยาวไม่เกิน 3 บรรทัด เพราะฉะนั้นบรรทัดที่เหลือก็เป็นส่วนที่เวอร์เกินความเป็นจริงทั้งสิ้น
ความจริงไม่มีอะไรมากหรอก เพียงแต่อยากหาอะไรมาอัพบล็อกเท่านั้นแล...
...
ปล. ขอประทานโทษ ที่ใช้เนื้อที่ในบล็อกสิ้นเปลือง...
edit @ 29 Mar 2009 00:20:14 by GuTsu
